
'Gözlerimi kapadığım zaman senin hayalini görüyorum...' diyorsun. Ah Âliye, ben gözlerim açıkken bile hep seni görüyorum.
Avare bir tıbbiyelinin iç cebindeki notları ihtiva eder.

'Gözlerimi kapadığım zaman senin hayalini görüyorum...' diyorsun. Ah Âliye, ben gözlerim açıkken bile hep seni görüyorum.
Sabahattin Ali20. IV. 1935
İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım: Böyle söylemişti Sait Faik, meşhur “Kurabiye” hikayesinin başında. Ben de sana karşı benzer bir girişle hitap etmek isterdim fakat bizim buralarda durum o kadar vahim değil. Yağmurlu bir hava, sokaklar sel içinde. Rüzgâr, dudaklarından üflenen ruhum kadar şedit değil. Bermutat bir hava hâkim. Sen ise çok uzaklardasın, uzun bir süre, belki hiç görüşemeyeceğiz biliyorum. Fakat varlığının ateşi, beni, şu yeis dolu günlerimde kor tutuyor. Ya sen olmasan ne yapardım ben sevgilim, sensiz ne hallere düşerdim? Bana yazdığın mektuplar masamda, söylediğin sözler dimağımda, gözlerinin nuru ise kalbimde. Bu üç şey beni yaşama bağlıyor. Her gün eve koşarak geliyorum senden bir haber geldiyse diye. Beni ne olursun senden mahrum etme, sönmekte olan bu ateşi kül etme. A benim sevgili kurabiyem, a benim kara gözlüm, a benim sırma saçlım. Gelecek mektubuna bir fotoğraf daha koy, en son gönderdiğini yatağımın başına koydum, geceleri sana bakarak uyuyorum, uyuyoruz. Senin yüzünden çok sigara içiyorum, sakın ha kederden sanma, her sigaram bana ince belini, içindeki tütün saçlarının güzel buklelerini, yakınca çıkan duman ise sana olan hasretimi hatırlatıyor. Mecnun Leyla'sı için kendini harcamış, bir çift sünger mi sana feda olmayacak? Okuyorum, bol bol okuyorum, senden gelen mektupları hatim indiren bir sofu edasıyla tekrar tekrar, bol bol okuyorum. “Sevgilim…” Ah kaleminden çıkan şu kelimenin her bir kıvrımını, her inişini, her çıkışını aklıma kazıdım. Sanki söyleyen kişi bir melek, yazan kişi ise icazetli bir hattat, her bakışımda tekrar tekrar mest oluyorum. Korkuyorum, ya bir gün nutkum tutulursa. Mübalağa ediyorum sanıyorsun, hayır biriciğim, etmiyorum. Karşımda açık duruyor o el yazıların. Belki bana ilham verir de daha güzel yazarım diye. Fakat işte nutkum tutuluyor, ne yapacağım bilmiyorum, bir anlığına duraklayıp seni düşünüyorum, küllüğümü kurcalayıp eski sigaraların tütünlerini sarıp tekrar içiyorum. Sigara parasını postaneye kaptırmaktan hep bu sefalet, hem de hiç pişman olmadan. Sonra tekrar kağıdıma dönüyorum ve sana yazmaya devam ediyorum. Kalemimin mürekkebi hiç bitmesin istiyorum, öylesine korkuyorum ki, ya kalemim biter de aşk çeşmem kurursa… Yanıyorum, kavruluyorum, dışarıda fırtına var, ben ise içeride şeker gibi eriyorum.