Bir şey yazmaya başlamanın en zor tarafı, kimsenin senden bunu istememiş olması. Kimse "yaz" demedi. Kimse bekliyor değil. Buna rağmen içeriden bir yerden geliyor işte, tuhaf.
Uzun süre yazdıklarımı kimseye göstermedim. Göstermemenin de bir konforu var: yanılmıyorsun, çünkü ortada iddia yok. Ama bir süre sonra o konfor kendi ağırlığını taşımaya başlıyor.
Burası onun için. Bitmiş şeyler koymayacağım — zaten elimde bitmiş bir şey yok. Yolda kaldığı yerde bırakılmış cümleler olacak çoğu.